Bolivia

Bolivia is een land waar ik eigenlijk weinig vanaf wist, behalve dan dat het, het armste land van Zuid America is. We hebben  ongeveer twee maanden in dit land vertoefd en weten nu veel meer. Onder andere dat als je de mooie plekken wilt bezoeken er weinig goede wegen zijn, dus veel pistes en dat je heel vaak op hoogte verblijft, zo rond de 4000 m. en hoger. We hebben zo’n 3500 km. afgelegd waarvan ruim 2500 km. pistes en dan vaak van slechte kwaliteit, puinbakken en bagger maar wel fantastisch mooi om te doen!

Bij Colchane in de richting van Sabaya op het gemak de grens gepasseerd en de eerste overnachting in Bolivia is een feit. Dan richting Oruro om te pinnen, shoppen en tanken, een liter diesel kost voor de Boliviaan ca. 0,30 eurocent maar als toerist betaal je zo rond de 0,90 cent, op veel tankstations wordt alles vastgelegd met camera’s en betaal je het volle pond, er zijn ook stations zonder camera en kan je vaak over de prijs onderhandelen en tank je voor 0,60 cent. Dus in Bolivia speuren naar deze stations.

Na het comfortabele Chili is het hier een stuk lastiger om je boodschappen te doen, want het assortiment is aanzienlijk minder. Later kom je erachter dat je ’s morgens vroeg op de mercado (markt) moet zijn om te kunnen scoren in assortiment en zeer lage prijzen. Maar onderweg in resto’s eet je simpel en niet duur, gemiddeld 1 á 2 euro, kan je zelf niet voor koken en kom je ook in contact met locals.

Na Oruro afgezakt naar Uyuni en hier een mooie tour gemaakt op het immens grote Salar (zoutmeer) de Uyuni.

Vervolgens naar Potosi en hier de zilvermijn bezocht, indrukwekkend hoe de mijnwerkers hier in barre omstandigheden hun werk doen. Verder naar Sucre wat modern overkwam, dus hier maar shoppen om daarna de hoogvlakte te verlaten en af te dalen naar de jungle aan de oostkant van Bolivia. En ja hoor het begint te regenen en de pistes veranderen in bagger, dus mooi het Mannetje in 4×4 gezet met gemiddeld zo rond de 100 km.per dag. Één dag zelfs maar 40 km. doordat de ophanging van de tank was afgebroken, maar dit met behulp van kruidenier van het gehucht Veca Guzman weer gerepareerd.

Na enkele dagen te hebben gebaggerd, om bij Ipatie voor 250 km. asfalt onder de wielen te hebben en koers te zetten in de richting van Santa Cruz. Vanaf Santa Cruz hebben we twee mogelijkheden om naar Cochabamba te rijden, een noord en een zuid route, we kiezen voor de zuid omdat deze vlak langs de Cordellira Centraal loopt en dit blijkt geen asfalt te zijn maar wederom piste van slechte kwaliteit met veel scherpe keien, dus goed opletten en geconcentreerd blijven. In Cochabamba mijn eerste vlucht in Bolivia kunnen maken, alhoewel het behoorlijk turbulent was.

Na Cochabamba direct een pittige klim naar een pas van 4842 m. langs spannende en diepe afgronden, maar wel met prachtige bergen en bergmeertjes, in de richting van Inpendencia. Na Inpendencia flink gedaald om de Rio Santa Elena over te steken, maar de brug is compleet weg gespoeld en de kanten  van de oevers veel te stijl om de rivier over te kunnen steken, dus omdraaien en weer terug.

Via een ommetje van twee dagen toch aan de ander kant van de rivier weten te komen en door naar Chulumani om vervolgens terecht te komen in Coroico.

Hier vanuit Coroico begint een klim van zo’n 3000 m. over de beruchte Ruta de la Muerte (dode weg)!! Nou had ik veel verhalen gehoord over deze death road en was toch een beetje ongerust, maar uit eindelijk viel het allemaal wel mee, want voorgaand hebben we wel veel spannender pistes gehad.

In La Paz aangekomen is het hier tijd voor diverse festivals en verplicht met de optocht mee te rijden onder het genot van dans en muziek, prachtig mooi deze folklore. La Paz veilig doorgestoken om in Mallasa een voorstadje van La Paz op een overlanders camp terecht te komen en hier bijna twee weken gestaan. Vanuit dit camp diverse activiteiten gedaan. Zoals een endurotocht door de bergen, wat sportklimmen en verschillende vluchten met de parapent gemaakt. Ook nog een poging om de 6094 m. hoge Huayna Potosi te beklimmen, maar moet helaas op 5600 m. opgeven (moet misschien toch maar eens stoppen met ?).

Tussen door ook nog het nodige onderhoud aan mijn Mannetje gegeven en zijn we klaar om richting Titicacameer te rijden. Na wederom La Paz en El Alto te hebben doorgestoken komen we terecht op de missiepost van padre Antonio in Penas.

Hier nog wat gehiked en geklommen, met een prachtig uitzicht over de Cordellira Real. Van padre Antonio de tip gekregen om naar een andere missiepost te rijden, alwaar ze twee catamarans hebben gebouwd als project. Dus wij naar Santiago de Huanta. Hier ook weer een paar mooie dagen gehad met als hoogtepunt een tweedaagse zeiltocht op het bijna 4000 m. hoog gelegen Titicacameer met een bezoek aan Isle del Sol.

Afscheid genomen van deze super lieve mensen en koers gezet naar Copacabana.

Hier een aantal dagen gebleven om te herstellen van een diarree en toch ook nog een aantal vluchten kunnen maken. Na twee maanden Bolivia tot het besluit gekomen om volgend jaar dit mooie land met aardige mensen wederom te bezoeken, maar wij gaan nu eerst de grens over naar Peru.

Chili

Wat een PanoramaHet is de hoogste tijd dat ik weer wat van mij laat horen, maar ook hier in Zuid America vliegt de tijd. Inmiddels zit ik alweer in Bolivia en ben druk om alle impressies te verwerken van al het moois wat ik de afgelopen twee maanden heb mogen meemaken.
Maar goed, vanaf Montevideo naar Colonia de Sacramento gereden en dit pittoreske oude stadje bezocht met o.a. zeer veel klassieke auto’s.

Klassiekers

Klassiekers

Rio Uruguay

Rio Uruguay

Vanaf hier noordwaarts langs de behoorlijk brede Rio Uruguay en vlak voor Fray Bentos een fraai plekje gevonden langs de rivier.
Hier de rivier en tevens ook de grens over gestoken om Argentinië binnen te rijden.
Een beetje verbaasd dat er geen grensformaliteiten aan de kant van Uruguay gepleegd hoefde te worden gedaan en aan de Argentijnse kant zeer soepel, dus stond ik in nog geen half uur in Argentinië.

Nu voorlopig in westelijke richting om via Santa Fe, en San Francisco naar Cordoba te gaan, geen spannende dingen op dit traject, behalve op het moment dat ik ’s avonds lekker zat te eten en de lokale politie het beter vond voor mijn veiligheid dat ik met mijn mannetje de nacht doorbracht naast het politiebureau.

In Cordoba, Gerhard und Greti ontmoet, een Oostenrijks stel die al drie en een half jaar met hun oude Steyr door Zuid America rond trekken en van hun zeer veel goede tips gekregen.

Steyr

Steyr

Los Gigantes

Los Gigantes

Tot nu toe alleen nog maar op asfalt gereden en begint het te kriebelen om de piste op te gaan zoeken, want mijn Mannetje is ten slotte een 4×4, nou dat heb ik geweten!

Vanaf Cordoba loopt een prachtige piste in de richting van San Juan, eerst door een gebergte met zeer veel oude vulkaantjes en een berg met de naam Los Gigantes, daarna een super steile afdaling van 1000m. om vervolgens op de uitgestrekte pampa terecht te komen met een bijna kaarsrechte piste van zo’n 150km.

150 km. Rechtuit

150 km. Rechtuit

Potverdikkeme

Potverdikkeme

En hier gaat het fout. Het is op het einde van een warme dag en ben eigenlijk wel een beetje moe, plotseling een behoorlijk groot gat in de piste en ik wijk uit naar rechts en ja hoor in het te slappe kantje en ik zit muurvast. Maar goed na een dag van stophout zagen, krikken en spitten staan we toch weer op het harde.

Vervolgens naar San Juan en Mendoza, de wijnstreek van Argentinië, richting het Andes gebergte gereden en enkele dagen in Uspallata gestaan met een prachtig uitzicht op de hoogste berg van Zuid America de Aconcagua.

Aconcagua

Aconcagua

Andes in Zicht

Andes in Zicht

Verder de Andes in met een licht stijgende weg om mijn eerste hoge col (ruim 3200m.) te passeren en tevens de grens met Chili. Het is verboden om hout en vers producten Chili in te voeren, dus aangegeven dat ik maar één steak en een banaan had, moest de banaan inleveren en de betreffende douanier wenste mijn eetsmakelijk met de steak en een mooie tijd in Chili !

Grens met Chili

Grens met Chili

Aan de Chileense kant van de Andes een steile afdaling met wel 30 haarspeldbochten, maar prachtig! Via San Felipe en Santiago bereik ik de Grote Oceaan bij Mirasol net ten noorden van San Antonio en hier op een prachtige klif mijn eerste vlucht in Chili kunnen maken.

Het is te laat in het seizoen om naar Patagonië af te zakken, dus gekozen om in noordelijke richting te gaan.

Eerst vlucht Chili

Eerst vlucht Chili

Wat een Combi !

Wat een Combi !

De volgende parapentspot is Maitencillo net even boven Vina del Mar, hier een aantal dagen gebleven en een leuke tijd gehad met lokale parapenters!

Hier de kust verlaten om een bezoek te brengen aan het NP Las Chincillas nabij Illapel en vervolgens door een bergachtig woestijnlandschap met enorme cacteeën zo hoog als mijn mannetje naar Monte Patria.

Ze prikken wel.

Ze prikken wel.

Piste met Lama's.

Piste met Lama’s.

Hier een groot stuk ruta 5 genomen tot aan Vallenar en hier weer de piste langs de kust opgezocht die zeer slecht was maar met een geweldige omgeving en hier ook mooi kunnen vliegen in een perfecte combinatie van bergen, kliffen en oceaan!

Vervolgens via Antofagasta, om flink te shoppen en een voorraad aan te leggen, naar de Atacama woestijn, want voorlopig kom je niet veel tegen, in deze woestijn die gemiddeld op zo’n 4000m. hoogte ligt, maar waanzinnig mooi is, zelfs zo mooi dat ik niet weet het te omschrijven en er geen genoeg van kan krijgen en hier dus maar een aantal weken heb rond gezworven.

Dit is op 4600m.

Dit is op 4600m.

Geen woorden voor.

Geen woorden voor.

Zoutmeer De Atacama

Zoutmeer De Atacama

Krijg er geen genoeg van.

Krijg er geen genoeg van.

Uiteindelijk in het ietwat toeristische, maar gezellige San Pedro de Atacama terecht gekomen en hier Valle de Luna met de mountainbike en de kloof des Doods met mijn mannetje bezocht.

Vanaf San Pedro verder noordwaarts richting een omgeving met veel vulkanen en geisers, dus ook een natuurlijke hottub om het stof er even af te spoelen en dat op ruim 4000m.

Het stof is er weer af.

Het stof is er weer af.

Kloof des Doods

Kloof des Doods

Fris en fruitig richting Iquique om te vliegen, maar ’s avonds bij Calama ( ca. 300km. van Iquique) schud het mannetje aardig heen en weer, oorzaak een zware aardbeving met lichte tsunami nabij Iquique, dus maar een andere keer proberen. Vanaf Iquique nu richting grens met Bolivia om naar het schijnt een even zo mooi land als Chili te bezoeken, ik zal het jullie laten weten!!

Soms wat Service

Soms wat Service

Oversteek Atlantische Oceaan

Eindelijk is het dan zover, na een periode van wachten, om op maandag 27 jan. in Antwerpen in te schepen op de Grande Nigeria voor de Atlantische oversteek naar Zuid America.

Inscheping Antwerpen

Inscheping Antwerpen

Ik had wel wat hectiek verwacht met het inschepen, maar niets van dit, alles gaat gesmeerd en mag mijn Mannetje de boot binnen rijden naar dek 6. Mijn Mannetje wordt zeewaardig vast gesjord en ik wordt met mijn bagage naar mijn hut begeleid.

Kon ook gelijk aanschuiven voor een 4 gangen lunch.

Mijn mede passagiers, een Duits en een Zwitsers stel hadden met hun campers al ingescheept in Hamburg en waren even Antwerpen in, en heb ik ’s avonds bij het diner kennis mee gemaakt.

Dinsdag in de avond gaan de trossen los en gaan we door de sluizen om de Schelde af te zakken richting Noordzee.

Via het Nauw van Calais, de Golf van Biskaje (met windkracht 8), en langs de Canarische Eilanden naar Dakar. Bij de Canarische eilanden was er tevens de grote verandering in het weer, dus kon de winterkleding omgeruild worden voor de korte broek en slippers!!!

Mijn Hut

Mijn Hut

Nu toch al een week op de boot en begin je de 23 koppige bemanning ook een beetje te leren kennen, deze bemanning bestaat uit Italianen als hoofdbemanning (kapitein, stuurlui en machinisten) en Filipijnen voor de algemene klussen. Het leven aan boord is zeer regelmatig ook voor de passagiers want we zitten tenslotte toch op een vrachtschip en geen luxe cruiseboot.

Dakar

Dakar

Dakar komt in zicht en kunnen we even enkele uurtjes de stad in om een beetje de benen te strekken. Ondertussen worden er een hoop oude auto’s en landbouwvoertuigen gelost, die in Europa te oud zijn maar hier in Afrika waarschijnlijk nog jaren dienst doen. Gepland was 1 dag Dakar, de boot startklaar en wij ook, maar de autoriteten gaven geen toestemming om uit te varen (smeergeld??) en konden we nog een dag wachten zonder van boord te kunnen.

Nu gaat dan de Atlantische oversteek echt gebeuren en gaat wederom een weekje duren. Bij het passeren van de evenaar worden er twee kadetten ontgroend en wij als passagiers gedoopt door Neptunus, gezellige boel met champagne en hapjes.

Doping Kadetten

Doping Kadetten

De Brug

De Brug

Ik had al heel wat verhalen gehoord dat zo’n oversteek saai is, maar onze kapitein houd wel van een geintje en gezelligheid en dus niets te klagen. Wilde we op de brug komen altijd welkom!

In Zuid America hebben we nog 3 tussenstops alvorens we op onze bestemming Montevideo zijn. De eerst daarvan is Santos in Brazilië, na wat formaliteiten kunnen we hier een dag van boord en gaan een behoorlijk moderne stad bezoeken met als afsluiter een heerlijk koud biertje op het strand want het was vandaag 36 graden.

Binnenkomst Paranagua

Binnenkomst Paranagua

Paranagua

Paranagua

De tweede havenstad is Paranagua, iets landinwaarts, met een binnenkomst langs diverse eilandjes. Ook hier de stad bezocht en wat vis gegeten in de oude en kleurrijke oude vissershaven. Hier in Paranagua twee dagen extra moeten wachten i.v.m. storm op de oceaan. Zarate in Argentinië is de laatste tussenstop, om hier te komen gaan we ongeveer 150 km. landinwaarts via de rivier de Rio Paraná.

Rio Parana

Rio Parana

Prachtig met een beetje jungle links en rechts en wuivende bewoners vanaf hun hutjes op palen. Hier in Zarate konden we ook weer de stad in, maar was niet zo heel bijzonder. Wel een goede deal kunnen maken in een achteraf privé bank om wat Dollars om te wisselen in Peso’s. Nu toch stiekem al 4 weken aan boord en ondanks de uitmuntende verzorging ben ik het toch wel een beetje zat. Maar goed de laatste etappe wordt ingezet. Met Montevideo in zicht moeten we toch nog even geduld hebben en gaan nog een dag voor anker, grrrr.

Montevideo

Montevideo

Ontvangstcomite

Ontvangstcomite

In Montevideo wacht mij een onverwachts ontvangstcomité nl. Tessa en Rick die al een tijdje in Zuid America op reis zijn :-). Gezellig met ze ’s avonds de stad in om nog een beetje van het carnaval mee te krijgen.

En de volgende dag is het dan eindelijk zover, mijn Mannetje mag van boord, alle twee zielsgelukkig, want ons Zuid Amerika avontuur kan nu echt beginnen!!!

Eindelijk van de Boot

Eindelijk van de Boot

Het vasteland van Europa

Het wordt weer eens tijd dat ik weer wat van me laat horen.

Na de U.K. weer op het vasteland van Europa en wel in Calais alwaar ik een rendez-vous heb met Tes en Rick die nog even net voor hun trouwerij een weekje op fiets vakantie willen langs de kust van Frankrijk. Dus fietsen en bagage in het Mannetje en naar Cherbourg gereden, waar ik nog een vluchtje met Rick heb kunnen maken.

Bunker Normandie

Bunker Normandie

Utah Beach

Utah Beach

Ik terug naar Normandië, om de invasie stranden zoals Ohio en Utah Beach te bezoeken (zeer indrukwekkend). Ook nog gevlogen boven de kliffen van De Commes. Frankrijk verlaten en via de drukke en voor mij saaie Belgische kust naar Brecht om met Tes en Rick naar Nederland te gaan.

Tes en Rick

Tes en Rick

Na de trouwerij en een weekje NL. terug naar Brecht om via leuke en gemoedelijke Belgische dorpjes naar Coo gereden en op de Camping van Mathijs en Lilian terecht gekomen. Hier in Coo heb ik ook nog een kleine tandemvlucht met Lilian kunnen maken.

België verlaten en op naar Luxemburg, terecht gekomen op Um Gritt in Bourscheid met Nederlandse eigenaars en hier ook gelukkig nog een vluchtje kunnen maken, hoewel de omstandigheden niet zo gunstig waren.

Inmiddels half september en naar Bocklet voor een nieuwe kachel en verse Pantoffels (klein ribje uit het lijf) voor mijn MAN. Ook is Remco nog even gezellig een weekendje langs geweest.

Reisje langs de Rijn

Reisje langs de Rijn

Via het bekende reisje langs de Rijn en Zwarte Woud naar Zuid Duitsland en terecht gekomen bij de Bodenzee waar ik een ontmoeting had met Erico een Zwitserse parapent vriend. Biertje gedronken in Konstanz, en door naar Garmisch Partenkirchen en hier geweldig kunnen vliegen vanaf startplek Österfelder, nabij de Zugspitse.

 

Erico

Erico

Erico

Erico

Duitsland verlaten om via Oostenrijk naar Zwitserland te gaan. Wederom een weekend met Erico maar nu in de buurt van Klein Scheideggen, want ik wou toch wel heel graag de Eiger noordwand wel eens zien, dus met het dure treintje en tevens hoogste in Europa naar het Jungfrauhoch. Maar helaas als zo vaak hier erg grijs.

Het Venster Eiger

Het Venster Eiger

Aanleg Jungfrau treintje

Aanleg Jungfrau treintje

De volgende dag toch tussen de wolken door kunnen vliegen in Mürren.

Zwitser leven gevoel

Zwitser leven gevoel

Gothard Massief

Gothard Massief

Via de Thunersee en Lac Leman Zwitserland verlaten en om langs de route des Grande Alpes via verschillende vreselijk mooie cols toch weer terecht gekomen in de Hautes Alpes.

Mooie afdaling

Mooie afdaling

Hier kwam Peter R. nog twee weekjes langs en hebben samen met wat andere parapent vrienden een mooie tijd met geweldige vluchten gehad. Bij Bart nog heerlijk pizza gegeten dus al met al weer een leuke tijd gehad rond het Lac de Serre Poncon.

Door midden Frankrijk wederom naar Dune de Pylat en hier ruim twee weken geweest, maar door de alledaagse oostenwind niet kunnen vliegen.

Inmiddels ben ik bezig om de boot voor Zuid America te regelen en is het intussen alweer begin december (wat vliegt de tijd toch) en heb ik te horen gekregen dat mijn boot ergens in januari gaat maar is er nog geen exacte datum bekend. Dus besluit ik toch maar richting Nederland te rijden want stel je voor dat hij begin januari gaat en ik de boot mis.

Eergisteren  vrijdag de 13e dec. toch bericht gehad van de reder dat ik naar alle zekerheid 24 januari vanuit Antwerpen naar Montevideo vaar en daar ongeveer eind februari zal aankomen.

Ik hoop dat ik jullie weer op de hoogte heb gebracht van mijn doen en laten en wens iedereen natuurlijk prettige kerstdagen en het aller-aller-aller beste voor 2014!!, met hopelijk weer mooie belevenissen en foto’s vanuit Zuid America.

United Kingdom

Kust Cornwall

Kust Cornwall

Met de boot van Cherbourg het Kanaal overgestoken naar Portsmouth in de United Kingdom. Eigenlijk had ik dit verslag Engeland willen noemen, maar dan krijg ik problemen met de inwoners van Wales en Schotland, dus spreek ik van de U.K.

In westelijke richting langs de zuidkust van Cornwall terecht gekomen op het Isle of Portland met hoge kliffen, maar helaas te stormachtig om te vliegen.

Naar West Bexington gereden en hier wat gevlogen samen met wat piloten van de school van Andrew Pearce. Daarna naar het prachtige nationaal park Dartmoor en hier wat kunnen rotsklimmen. Zoals gewoonlijk zoek ik altijd voor de binnendoortjes, maar dat valt vaak lang niet mee, omdat de wegen hier vreselijk smal zijn en met aan beide zijde hoge hagen, vaak achteruit voor mijn tegenliggers en met ingeklapte spiegels rijden! Eigenlijk blijft dat zo in de gehele U.K. op deze zgn. single road tracks.

Dartmoor

Dartmoor

Smalle Weggetjes

Smalle Weggetjes

Plekkie voor de Nacht

Plekkie voor de Nacht

Via Plymouth naar Lands End om vanaf hier de prachtige westkust met alleen maar hoge kliffen en af en toe een strandje te vervolgen. Met de juiste wind is dit een waar domein om te parapenten. Al zoekend voor een plek voor de nacht terecht gekomen op het Koa Tree Camp van Andy en Gemma en hier gezellig een aantal dagen klussend doorgebracht.

Naar Lynmouth, gelegen aan het Bristol Kanaal, om hier wederom wat te vliegen.

Landing Lynmouth

Landing Lynmouth

Waterfall Country

Waterfall Country

Cornwall verlaten en via Bristol naar Wales en een aantal dagen wat gehiked in het park Brecon Beacons met onder andere Waterfall Country.

Landing naast Mannetje

Landing naast Mannetje

Ook nog kunnen vliegen nabij bookcity Hay on Wey in de Black Mountains, die overigens wel erg groen zien. Verder naar het noorden om wederom een prachtig park met de naam Snowdonia te bezoeken. Nu even de kiezen op elkaar om de drukte van Manchester op te zoeken, om Tessa van het vliegveld op te halen.

Lake District

Lake District

Samen met Tes een hele leuke en gezellige week gehad in het Lake District, waar we hebben kunnen wandelen, klimmen en parapenten. Even terug naar Manchester om Tessa gedag te zeggen en over een saaie autosnelweg (M6) op naar Schotland.

Na vier weken onengels weer (heel veel zon en warm) te hebben gehad is daar nu een einde aan gekomen, maar zoals de Schotten zeggen “ It isn’t freezing”.

Via Glasgow en één van de vele lochen in de richting van Fort William om daar de Ben Nevis te beklimmen en eraf te vliegen, maar door het slechte weer werd het niet vliegen maar lopen (arme knieën).

Ben Nevis

Ben Nevis

Isle of Skye

Isle of Skye

Na Fort William naar het Isle of Skye gereden en wat is het ook hier weer waanzinnig mooi, alleen helaas is de vakantie periode inmiddels ook aangebroken en best wel druk.

Dolfijnen Spotten

Dolfijnen Spotten

Na een aantal dagen Skye heb ik het daar gehad en zoek het hogerop naar de Wester Ross waar het voor mij minder druk is en misschien wel mooier. Hier heb ik zelfs op een avond een zevental herten om het Mannetje! Via Ullepool koers naar het oosten en terecht gekomen in het Eastern Ross en afgezakt om in Fortrose n/b Inverness dolfijnen te spotten, die hier met opkomend tij op makrelenjacht gaan.

Heideveldjes Cairngorms

Heideveldjes Cairngorms

Edinburgh

Edinburgh

In het oosten van Schotland ook nog even een bezoek gebracht aan het park Cairngorms, waar de lagere bergen gekenmerkt worden door honderden heidevelden, die net begint te bloeien. Verder afzakkend via de mooie Crampian Mountains naar Edinburgh. Nu geef ik niet zoveel om steden, maar ik vond historische Edinburgh toch wel de moeite waard. Helaas ongeveer 600 wachtende voor mij voor een bezoek aan het kasteel, waar ik natuurlijk niet op gewacht heb.

Schotland

Schotland

Schotland

Schotland

Met Edinburgh is het voor mij met Schotland ook afgelopen en ga via de wat saaiere Engelse Oostkust in de richting van Dover. Ik ben acht weken in de U.K. geweest en heb het enorm naar m’n zin gehad en een beetje spijt dat ik het nooit eerder heb bezocht. Ik zeg maar zo; beter laat dan nooit.

Graanvelden Oostkust

Graanvelden Oostkust

Krijtkust Dover

Krijtkust Dover

Terug in Frankrijk

Op dit moment zit ik alweer 3 weken in Engeland, de tijd gaat zo snel en voor je het weet is er weer een week voorbij. Maar goed hier het vervolg vanaf Kroatië.

Na Kroatië is het ook gedaan met het mooie weer en rijden we de depressie van Centraal Europa en Slovenië binnen. Het idee was om hier een aantal dagen te blijven en om te vliegen, gelukkig toch nog één vlucht tussen de buien door in Tolmin kunnen maken.

Slovenië verlaten en Italië binnen gereden om een bezoek te brengen aan de Dolomieten en ook hier in Bassano di Gruppa slecht één vlucht kunnen maken.

Verder langs de voor mij te toeristische Lago’s westwaarts richting Franse grens.

Via Col de Montgenevre naar Reallon om een week bij Bertus te vertoeven en wat bekende op te zoeken. Maar aan alle gezelligheid komt een einde en ik wil weer verder.

Zuidwaarts om ook nog een bezoek te brengen aan Thierry en Denis en samen nog wat geklommen in plaats van vliegen wegens de Mistral op St. Victoire.

Ook onverwachts Ton Ton Guy nog gesproken en hebben samen een leuke dag gehad.

Paarden in de Camarque

Paarden in de Camarque

Flamingos in de Camarque

Flamingos in de Camarque

Pyreneeën

Pyreneeën

Voordat ik naar de Pyreneeën ga, eerst nog een dagje gefietst door het nationaal park de Camarque met onder andere zijn paarden en flamingo’s. Ook nog kunnen vliegen langs de fallaise van Port Leucate. Nou had ik al eens gehoord; Gerard jij gaat de Pyreneeën erg mooi vinden; en inderdaad waanzinnig mooi. Via route des cols richting Andorra (goedkope diesel en drank). Helaas zit ik nog in het slechte weer, en ga richting Lourdes, wat later met een overstroming had te kampen.

Gelukkig toch nog wat kunnen klimmen nabij Pont de Espagne voordat ik naar Baigura ga om te vliegen bij de school van Amandine. Hier fijn kunnen vliegen in gezelschap van een groot aantal vale gieren, prachtig!

Spelen met de Wind

Spelen met de Wind

Na twee weken Pyreneeën richting Franse westkust naar het grootste zandduin van Frankrijk, Dune de Pylat, om wat te spelen met de parapent, erg leuk maar te druk voor mij.

Verder in noordelijke richting door de Medoc en natuurlijk een lekker wijntje gekocht en met het pontje de Gironde overgestoken om richting Bretagne te tuffen.

Hier langs de kust van Bretagne een stevige wind, dus met de Spiruline (kleine parapent) vliegen in de buurt van Palmpol. Ook nog gekeken op Menez Hom om te vliegen maar helaas de wind was te sterk, overigens wel een mooie plek voor de nacht.

Palmpol

Palmpol

Menez Hom

Menez Hom

Mont St. Michel

Mont St. Michel

De oude vestigingsstad St. Malo bezocht, erg mooi en erg duur dus hier een bakkie gedaan en weer verder. Mont St. Michel stond ook op mijn lijst om te bezoeken, maar ik heb een foto gemaakt met maximale zoom, want ik ga echt geen 55 euries neertellen om mijn Mannetje te kunnen parkeren.

Bretagne verlaten en naar Normandië. Hier in Normandië kennis gemaakt met Franse parapentisten en een aantal dagen samen opgetrokken en fantastisch kunnen vliegen van de middag tot zeer laat in de avond!

Avondvlucht Normandie

Avondvlucht Normandie

Normandie

Normandie

Normandie

Normandie

Afscheid genomen, naar Cherbourg gereden en een kaartje gekocht voor de boot naar de United Kingdom.

Kroatië

Zoals ik al zei, Kroatië begint te kriebelen, en inderdaad na alles wat ik over dit land heb gehoord is waar. Fantastisch!!

Een van de vele Klimgebieden

Een van de vele Klimgebieden

In het zuiden van Kroatië de eerste nacht op het haventerrein in Cavtat gestaan en wat info ingewonnen waar we hier in de buurt kunnen klimmen. Nou dat was een klein stukje terug rijden naar het dorpje Kdnavle, alwaar we op een prachtig mooie site hebben kunnen klimmen.

Vervolgens langs de kust via Dubrovnic, wat overigens een mooi oud centrum heeft, naar het piepkleine vissersdorpje Stano gereden.

Kroatië heeft heel veel eilanden, veel meer dan ik dacht, dus maar eiland hoppen voor de verandering. Het schiereiland Peljesac op gereden en met de boot naar Korcula (het eiland waar collega wereldreiziger Marco Polo is geboren).

Op Naar Korcula

Op Naar Korcula

Heel Veel Eilandjes

Heel Veel Eilandjes

Plek gevonden op een autokamp tussen de olijfbomen in Potirna. Na Korcula was het idee om naar het eiland Hvad over te steken, maar bleek de boot voor enige dagen niet te gaan, dus dan maar rechtsomkeert naar het vaste land.

Meertje bij Ploce

Meertje bij Ploce

Kust van Kroatie

Kust van Kroatie

Verder noordwaarts door een klein stukje Bosnië wat Kroatië doorsnijdt, naar een meertje nabij Ploce gereden met een rustige plek voor de nacht. Vervolgens een klein stukje naar Makarska alwaar we kunnen parapenten met een startplek van maar liefst ruim 1400 meter boven de stad en de zee. Hier in Makarska wordt het allemaal wat meer toeristisch dus ook stijgende prijzen en foute campings. Mannetje gestart en illegale plek gevonden (stuk rustiger en gratis).

Tot Aan De Wolken

Tot Aan De Wolken

Vanavond Verse Vis

Vanavond Verse Vis

Berenbos

Berenbos

Via Split en Sibenik de kust verlaten en om door het Nat. Park Krka de rust van de bergen op te zoeken. Op een kleine camping in Lascovica gestaan, waarvan de eigenaar ons heeft voorzien van een aardige slok rode wijn van eigen teelt. Verder binnendoor door de bergen op weg naar een ander Nat. Park met de naam Sjeverni gereden en in het berenbos met heuse beren een plek voor de nacht gevonden. Het weer is hier wel aanmerkelijk slechter met zowaar nog sneeuwval. Het binnenland verlaten en weer richting kust naar het dorpje Baska op het schiereiland Krk.

Analyse Meteo

Analyse Meteo

Startplek Baska

Startplek Baska

Ook hier kunnen klimmen en vliegen al bleek het vliegen achteraf verboden te zijn wegens een aantal ongevallen en de Bora, een wind die onverwachts opsteekt en orkaankracht bereikt, maar goed mijn vlucht zit in de tas.

Parapenters!! Raar Volk

Parapenters!! Raar Volk

Kroatie Vaarwel

Kroatie Vaarwel

Albanië en Montenegro

Op 24 April 2013 na een zeer vlotte grensovergang Griekenland verlaten en het zuiden van Albanië binnen gereden. Uiteraard via binnendoortjes in Saranda terecht gekomen en een mooie plek voor de nacht gevonden met een aantal scharrelende wilde varkens.

Albanie Zuid

Albanie Zuid

Scharrelvarken

Scharrelvarken

Langs de Albanese kust naar één van de weinige vliegplekken in Albanië “Llogora” gereden via een smalle en steile bergweg en op bijna 900 m. boven de zee de startplek gevonden. Mannetje boven laten staan en vliegen. Na een mooie vlucht, gelukkig een local gevonden die toevallig op het strand was en ons weer met zijn 4  keer 4 heeft terug gebracht. Bij een alleraardigste familie in de bergen, nabij Fier, overnacht, maar die wel alles wilden weten over waar ik vandaan kwam en naar toe ga!

Mannetje kijkt toe

Mannetje kijkt toe

Waar ga je naar toe

Waar ga je naar toe

’s Morgens na het gezamenlijke ontbijt afscheid genomen en koers gezet naar het Noorden van Albanië en terecht gekomen op een camping in Bushat met jawel een Nederlands gezin die deze camping runnen. Hier een aantal dagen verbleven om wat te wandelen en vooral de was te doen.

Albanie Noord

Albanie Noord

Kleine Pauze

Kleine Pauze

De camping en daarmee ook Albanië verlaten om eens te kijken hoe het in Montenegro is.

Startplek Budva

Startplek Budva

Eigenlijk wist ik niet zo heel veel van Montenegro, maar ik weet nu dat het een heel mooi land is met alleraardigste bewoners.

Al rijdend langs de kust zie ik bij Budva, heel wat parapenters in de lucht, dus de landingsplek op gezocht en kennis gemaakt met lokale piloten, waaronder een stevige tweeling. Hier dus een aantal dagen gebleven en prachtig kunnen vliegen!!

Mooie Vliegplek

Mooie Vliegplek

Vliegen boven Budva

Vliegen boven Budva

Landen op het strand

Landen op het strand

Stilleven

Stilleven

Vliegende Bodygards

Vliegende Bodygards

Ook het oude Budva nog bezocht en heerlijk gegeten bij één van de lokale piloten.

Al met al had ik hier wel wat langer willen blijven, maar Kroatië begint ook te kriebelen.

Griekenland

Groen en Blauw

Groen en Blauw

Na een vlotte Turks-Griekse grensovergang op 4 april Griekenland binnen gereden en een mooie plek voor de nacht nabij Alexanderpolis gevonden.

Ik heb alle tijd en het is lekker weer dus het liefst geen snelwegen, maar gewoon rustig aan binnendoor koetelen, in de richting van Thessaloníki. Vanaf hier afgebogen naar het zuiden richting de hoogste berg van Griekenland (Olympus).

Griekse Visafslag

Griekse Visafslag

Stuwmeertje in de Notia Pindos

Stuwmeertje in de Notia Pindos

In het dorp Neos Panteleimon kennis gemaakt met een lokale parapenter van Olympus Wings, die ons heeft voorzien van heel veel goede tips om te vliegen in Griekenland. Helaas niet samen kunnen vliegen i.v.m. de enige regen die we hebben gehad in Griekenland. Hier door de bergen in de richting van Larisa en door naar Lamia. Verder in zuidoostelijke richting Athene met een tussenstop bij Thiva waar we van plan waren om te vliegen, maar helaas verkeerde wind voor de komende dagen.

Startplek Epidavros

Startplek Epidavros

Vliegen boven Epidavros

Vliegen boven Epidavros

Kanaal van Korintie

Kanaal van Korintie

Via het Kanaal van Korintië naar het echte zuid Griekenland naar een heel gezellig en leuk visserdorpje genaamd, Nea Epidavros gereden. Hier hebben we onze eerste vlucht in Griekenland kunnen maken en nog een mooie ook!

 

 

 

 

Heerlijk Gevlogen

Heerlijk Gevlogen

Zuid Grieks Dorp

Zuid Grieks Dorp

Nog verder naar het zuiden naar  Monemvassia, waarbij we onderweg kennis hebben gemaakt met Konstanninos alwaar we een gezellige middag hebben gespendeerd en zijn vertrokken met olijfolie, diverse groente en noten van zijn eigen oogst.

Zeer Oude Olijfboom

Zeer Oude Olijfboom

Konstanninos

Konstanninos

Klooster in Meteora

Klooster in Meteora

 

 

 

 

 

 

De zuidkust volgend naar Areopoli en vanaf hier via een prachtige route naar Kalamata. Verder naar het noorden om via Kiparissia en het oude Olympia naar Patras te gaan.

Bij Patras met de ferry zuid Griekenland verlaten en op weg naar het zeer mooie schiereiland Lefkada. Hier op Lefkada enige dagen gebleven en ook hier prachtig kunnen vliegen.

Vervolgens vanaf Lefkada, binnendoor over een avontuurlijke bergweg, naar Meteora waar oude kloosters boven op de rotsen zijn gebouwd.

Brug bij Patras

Brug bij Patras

Vliegen op Lefkada

Vliegen op Lefkada

Ook hier enkele dagen vertoefd en nog wat kunnen klimmen wat niet geheel soepeltjes ging door het gebrek aan een hoge Koosfactor!

Geloof in Klimmen

Geloof in Klimmen

Meteora verlaten om via Metsovo en Ionina naar de grens met Albanië te rijden.

Turkije 2

23 Februari Raul in Antalya op de luchthaven afgezet en Cecile afgehaald.

Cecile en ik hebben besloten om een tijdje samen te reizen en om te beginnen in Turkije. ’s Nachts vanaf Antalya terug gereden naar Manavgat waar we ons rondje hebben uitgestippeld. We hebben besloten om eerst richting de Zwarte Zee te rijden via een mooie bergroute naar het meer van Beysehir. De volgende dag naar Konya en door gereden naar het zoutmeer Tuz Gölü vlakbij Cihanbeyil.

Meer van Beysehir

Meer van Beysehir

Zoutmeer van Tuz Golo

Zoutmeer van Tuz Golo

Verder noordwaarts om via Kirikkale over een kleurrijk landschap naar Hamzali, een gehucht gelegen aan de rivier Kizilirmak, te rijden. Daarna, net boven Osmancik over een zeer smal, steil en af en toe glibberig bergpad de bergen doorgestoken om in Sinop aan de Zwarte Zee uit te komen. Vanaf hier naar het oosten en een aantal dagen in Ordu gebleven om samen met lokale parapenters te vliegen.

Vliegen boven Ordu

Vliegen boven Ordu

Fris in de Bergen

Fris in de Bergen

Het plan was om helemaal naar de Iraanse grens toe te rijden en dan ten noorden van Syrië weer westwaarts maar we hebben hiervan afgezien i.v.m. toch nog heel veel sneeuw in de bergen. Dus net voor Trabzon afgebogen richting Erzincan waarbij we toch nog veel sneeuw hebben gezien.  Erzincan verlaten om via Elazig, Malatya en Pinarbasi  naar Kayseri te rijden, en dat met een fantastisch mooi en afwisselend landschap. Na Kayseri één van de toeristische trekpleisters van Turkije de regio Cappadosia bezocht met o.a. rots woningen en ondergrondse steden. Verder zuidwaarts naar Tarsus om weer bij de Middellandse Zee uit te komen en de kust naar het westen te volgen. Een zeer mooie kustroute met uitzondering van enkele grote steden. In Geyikbayiri net ten westen van Antalya nog enkele dagen geklommen om vervolgens naar Fethiye te rijden, alwaar ik een afspraak heb met de tandarts om mijn gebit te renoveren, zodat ik hopelijk de komende jaren daarvan geen problemen van ondervindt. Al met al na 5600 km. en ruim 2 maanden in Turkije te hebben rond gezworven kan ik niets anders zeggen dan een heel mooi land met superaardige en gastvrije mensen.

Turkse Grand Canyon

Turkse Grand Canyon

Rotswoningen

Rotswoningen

Picknicken

Picknicken

Oude Vulkaan

Oude Vulkaan

Nog volop Winter

Nog volop Winter

Mooie Plekjes voor de Nacht

Mooie Plekjes voor de Nacht

Kleurrijk

Kleurrijk

Ken Net!

Ken Net!

Blijven Oefenen

Blijven Oefenen

Beetje Off Road

Beetje Off Road

Beestebende

Beestebende

Wat een Plateau

Wat een Plateau

Aarde en Lucht

Aarde en Lucht